เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พัคแฮซูให้สัมภาษณ์ปิดท้ายซีรีส์ ENA เรื่อง “The Scarecrow” ที่อาคาร BH Entertainment ย่านนนฮยอน กรุงโซล
“Scarecrow” เป็นซีรีส์แนวสืบสวนอาชญากรรมเกี่ยวกับตำรวจนักสืบที่ไล่ล่าฆาตกรต่อเนื่อง ก่อนจะต้องร่วมมือกับคนที่ตัวเองเกลียดที่สุด โดยพัคแฮซูรับบท “คังแทจู” ตำรวจที่ตามล่าตัวคนร้าย
เจ้าตัวเผยความรู้สึกหลังซีรีส์จบว่า
“ตอนนี้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมาก และรู้สึกถึงความรักจากผู้ชมแบบจับต้องได้เป็นครั้งแรก แม้แต่เวลาไปย่านดังแถวบ้านก็ยังมีคนจำได้”
ซีรีส์เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยเรตติ้ง 2.9% ก่อนกระแสปากต่อปากจะช่วยดันเรตติ้งพุ่งขึ้นต่อเนื่อง จนตอนที่ 11 ทำสถิติ 7.4% ทั่วประเทศ โดยผู้ชมชื่นชมทั้งการแสดงและบรรยากาศชวนกดดันของเรื่อง
พัคแฮซูยอมรับว่า เขาเองก็ไม่คิดว่าซีรีส์จะประสบความสำเร็จขนาดนี้
“ผมไม่ได้คิดเลยว่ามันจะดัง แค่หวังว่าคนจะดูเยอะ ๆ แต่กลับมีคนอินกับเรื่องมาก ทั้งหงุดหงิด ทั้งลุ้นไปด้วยกัน”
(มีสปอยล์)
หนึ่งในประเด็นที่คนดูพูดถึงมากที่สุดคือ “ใครคือฆาตกรตัวจริง” ก่อนจะเฉลยว่าเป็นตัวละครอียงอูที่รับบทโดย จองมูนซัง (Jung Moon Sung) ในตอนที่ 7
พัคแฮซูเล่าว่า คนรอบตัวถามเขาตลอดว่าใครคือคนร้าย
“ทุกคนถามกันเยอะมาก ผมก็จะตอบว่า ‘ผมเองก็อยากจับตัวมันให้ได้เหมือนกัน’ มีแม้กระทั่งคนใกล้ตัวถาม สุดท้ายผมบอกแค่ภรรยาคนเดียวเท่านั้น”
พร้อมเล่าแบบขำ ๆ ว่า
“พี่สาวแท้ ๆ ของผมเป็นสมาชิกสายแข็งของ ชุมชนออนไลน์ Mom Cafe เลยไม่กล้าบอกเด็ดขาด กลัวเรื่องหลุดออกไปมาก แม้แต่พ่อแม่ก็ยังอยากรู้”
เขายังเลือกฉากเปิดเผยตัวฆาตกรในตอน 7 เป็นฉากที่ประทับใจที่สุด
“ถึงผมจะรู้ตั้งแต่แรกว่าอียงอูคือคนร้าย แต่จังหวะเปิดเผยตัวจริงมันยังทำให้ช็อก เหมือนโดนหักหลังแทบไม่ตั้งตัวเลย วิธีเฉลยแบบรวดเร็วไม่ยืดเยื้อทำออกมาได้ดีมาก”
นอกจากนี้ พัคแฮซูยังพูดถึงฉากห้องเยี่ยมนักโทษที่ถ่ายร่วมกับจองมุนซองว่าเป็นฉากที่น่าเสียดาย เพราะช่วงแรกยังเปิดเผยหน้าฆาตกรไม่ได้ ทำให้การแสดงของอีกฝ่ายถูกซ่อนเอาไว้
“จริง ๆ เราถ่ายหน้าของเขาไว้ครบหมดแล้ว หวังว่าสักวันจะได้ปล่อยเวอร์ชันเต็ม เพราะมันจะทำให้คนดูเข้าใจความรู้สึกของคังแทจูมากขึ้น”
เขายังชื่นชมการแสดงของจองมุนซองว่า
“ความน่ากลัวของตัวละครนี้ไม่ใช่แค่การพูดถึงคดี แต่เป็นความรู้สึกเหมือนเขากำลังพยายามเข้ามาสนิทกับเรา มันหลอนมากจริง ๆ”
ท้ายที่สุด พัคแฮซูเผยว่า แม้จะรู้ตัวฆาตกรตั้งแต่แรก แต่เวลาถ่ายทำเขาพยายาม “ลืม” เรื่องนั้นให้หมด
“ในคดีจริง หลายครั้งคนร้ายก็อยู่ใกล้ตัวจนไม่มีใครสงสัย ผมเลยพยายามแสดงโดยลืมไปเลยว่าเขาคือฆาตกร”
ที่มา (1)
